Dermatologia Estetyczna - archiwum chronologiczne

Wydawany od 1999 roku dwumiesięcznik pod patronatem Sekcji Dermatologii Estetycznej Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego, indeksowany w Rankingu Polskich Czasopism Naukowych Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz w Index Copernicus

Powrót do listy artykułów

Starzenie się skóry jako proces chorobowy

Starzenie się skóry jako proces chorobowy

nr 6 (77)/listopad-grudzień 2011

Starzenie się skóry jako proces chorobowy

Słowa kluczowe: starzenie się skóry, objawy kliniczne, kwas hialuronowy

Skóra, podobnie jak wszystkie inne narządy i tkanki organizmu, podlega procesowi starzenia w konsekwencji działania czynników wewnątrz- i zewnątrzpochodnych. Zmiany zachodzące z wiekiem w skórze postrzegane były do niedawna wyłącznie jako problem kosmetyczny i estetyczny. W procesie starzenia w skórze dochodzi do szeregu zmian morfologicznych, wpływających na jej funkcjonowanie. Postępująca z wiekiem przebudowa narządu i towarzyszące temu zjawiska prowadzą do przewlekłej niewydolności oraz wzmożonej urażalności skóry. Osłabienie jej ochronnych właściwości mechanicznych uznawane jest za poważny problem chorobowy. Zmiany w starzejącej się skórze polegają między innymi na utracie macierzy zewnątrzkomórkowej i jej głównego składnika, kwasu hialuronowego, który wraz z włóknami kolagenowymi i sprężystymi odpowiada za wiskoelastyczność skóry. Proces ten dotyka osób starszych.
Pierwsze objawy zaobserwować można u pacjentów w wieku 60 lat, w pełni zaś rozwijają się między 70. a 90. rokiem życia. Klinicznie manifestuje się on zmianami morfologicznymi, takimi jak plamica starcza, pseudobliznowacenie gwiaździste i zaniki skórne oraz czynnościowymi, obejmującymi otarcia, nadżerki, opóźnione gojenie się ran, krwawienia podskórne oraz formowanie głębokich krwiaków rozwarstwiających skóry, które doprowadzają często do rozległej martwicy i wymagają interwencji chirurgicznej.

Skin aging as a disease

Key words: skin aging, clinical presentation, hyaluronic acid

The skin as well as the other organs and tissues subjects to the aging process which is a consequence of both extrinsic and environmental factors. Until recently, skin aging was considered mostly as a cosmetic and an aesthetic problem but in fact some of the morphological changes may affect the proper skin functioning. Reconstruction of the skin in elderly persons may lead to a phenomenon defined as chronic cutaneous syndrome, characterized by an increased skin fragility. The loss of the protective mechanical properties of the skin is considered a serious disorder. The changes in an aging skin involve a loss of extracellular matrix and its main compound ? hyaluronic acid, which together with collagen and elastic fibers is responsible for the skin viscoelasticity. The chronic cutaneous syndrome affects the elderly with the first symptoms to be observed in patients over 60-year-old and a total development at the age of 70. to 90. The disease is presented clinically with lesions such as senile purpura, stellate pseudoscars and skin atrophy accompanied by disfunctions including skin lacerations, erosions, delayed wound healing, a subcutaneous bleeding and a formation of deep hematomas stratifying the skin, which very often lead to extensive necrosis and require surgical intervention.

Inne

Medycyna estetyczna na Facebooku

Dermatologia estetyczna na Facebooku