Dermatologia Estetyczna - archiwum chronologiczne

Wydawany od 1999 roku dwumiesięcznik pod patronatem Sekcji Dermatologii Estetycznej Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego, indeksowany w Rankingu Polskich Czasopism Naukowych Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz w Index Copernicus

Powrót do listy artykułów

Łysienie plackowate jako choroba psychosomatyczna

Łysienie plackowate jako choroba psychosomatyczna

nr 4 (75)/lipiec-sierpień 2011

Łysienie plackowate jako choroba psychosomatyczna

Słowa kluczowe:łysienie plackowate, choroba psychosomatyczna, nieinwazyjne metody leczenia

Łysienie plackowate jest chorobą, której etiopatogeneza nie została dotąd w pełni poznana. Prowadzone badania skupiają się głównie na ocenie wpływu uwarunkowań genetycznych w jej występowaniu i przebiegu klinicznym. Wiele badań wskazuje na możliwość wpływu zaburzeń genetycznych na układ immunologiczny. Zwraca się również uwagę na rolę neuropeptydów w powstawaniu łysienia plackowatego, a także jego psychosomatyczne uwarunkowania. Objawy kliniczne choroby wywierają niewątpliwie ujemny wpływ na stan psychiczny pacjentów, zwłaszcza dzieci i ludzi młodych, którzy mają trudności w kontaktach z otoczeniem. Dotyczy to w dużym stopniu kobiet, dla których włosy są ważnym wyznacznikiem atrakcyjności. Z tego powodu u osób chorujących na łysienie plackowate stosunkowo często występuje depresja, fobia społeczna i inne zaburzenia psychiczne. Obniżeniu ulega także ich jakość życia. Nie do końca poznana etiopatogeneza ma wpływ na ograniczone możliwości terapeutyczne. U części chorych, zwłaszcza z cięższymi odmianami łysienia plackowatego, tradycyjne metody leczenia nie przynoszą efektu, nie dochodzi do odrostu włosów. Chorzy ci znoszą objawy choroby szczególnie źle, zwłaszcza kiedy lekarze, zniechęceni brakiem odrostu włosów, proponują zaniechanie dalszej kuracji. Z tego powodu coraz większą wagę przywiązuje się ostatnio do metod psychoterapeutycznych, a także do nieinwazyjnych form leczenia. Należą do nich m.in.: krioterapia, masaże, aromaterapia, a także treningi relaksacyjne, hipnoterapia i udział w grupach wsparcia.

Alopecia areata as a psychosomatic disorder

Key words: alopecia areata, psychosomatic disorder, non-invasive treat-ment

Alopecia areata is a disease, whose etiology has not yet been fully undersatood. The current research focuses mainly on assessing the impact of genetic factors in the incidence and clinical course of disease. Several studies show a possible influence of genetic disorders on the immune system. Attention is also drawn to the role of neuropeptides in the development of alopecia areata and its psychosomatic implications. Clinical signs of disease have clearly negative impact on the mental state of patients, especially children and young people, who have difficulty in dealing with their peers. This applies also to women, for whom hair is an important determinant of attractiveness. For this reason, depression, social phobia and other psychiatric disorders occur relatively often in patients suffering from alopecia areata. Decreased is also the quality of life of these patients. Still unknown etiology has an impact on poor therapeutic possibilities. In some patients, especially with more severe forms of alopecia areata, traditional therapies do not work and there is no hair regrowth. These patients tolerate symptoms particularly bad, especially when doctors, discouraged by the lack of hair regrowth, FAIL to offer further treatment. For this reason, increasing attention is paid recently to psychotherapeutic methods, as well as non-invasive forms of treatment. These include cryotherapy, massage, aromatherapy, and relaxation training, hypnotherapy, or participation in support groups.

Inne

Medycyna estetyczna na Facebooku

Dermatologia estetyczna na Facebooku