Dermatologia Estetyczna - archiwum chronologiczne

Wydawany od 1999 roku dwumiesięcznik pod patronatem Sekcji Dermatologii Estetycznej Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego, indeksowany w Rankingu Polskich Czasopism Naukowych Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz w Index Copernicus

Powrót do listy artykułów

Takrolimus – nowe możliwości leczenia bielactwa

Takrolimus – nowe możliwości leczenia bielactwa

nr
4
(51)/lipiec-sierpień 2007

Takrolimus – nowe
możliwości  leczenia bielactwa

Słowa kluczowe:  bielactwo nabyte, takrolimus, miejscowe
immunomodulatory

Bielactwo jest nabytym schorzeniem charakteryzującym się występowaniem
na skórze pozbawionych barwnika plam oraz utratą
melanocytów w obrębie
naskórka. Przyczyna choroby jest nieznana. Istnieje kilka
hipotez
dotyczących patogenezy bielactwa, lecz w ostatnich latach najbardziej
popularna jest teoria autoimmunologiczna. U chorych z bielactwem
stwierdzono zarówno zaburzenia odpowiedzi humoralnej, jak i
komórkowej,
co stanowi podstawę zastosowania w leczeniu bielactwa leków
immunomodulujących, takich jak kortykosteroidy oraz makrolidy
immunomodulujące.

Miejscowe immunomodulatory (TIMs), takie jak pimekrolimus i takrolimus
hamują działanie kalcyneuryny, co powoduje hamowanie aktywacji
limfocytów T oraz produkcji szeregu cytokin. Dotychczas
opublikowano
kilka badań dotyczących zastosowania TIMs w leczeniu bielactwa.
Stwierdzono skuteczność leczenia bielactwa takrolimusem,
szczególnie w
przypadku zmian zlokalizowanych na twarzy i szyi. Szczególną
zaletą
zastosowania TIMs jest duże bezpieczeństwo terapii związane z dobra
tolerancja i niewystępowaniem atrofii skóry.

Konieczne są dalsze, kontrolowane badania kliniczne obejmujące większą
liczbę chorych, co pozwoli na bardziej wnikliwą ocenę zastosowania TIMs
w leczeniu bielactwa.

Tacrolimus – the new pathways of
vitiligo treatment

Key words: vitiligo, tacrolimus, topical
immunomodulators

Vitiligo is acquired hypomelanotic disorder characterized by
circumscribed depigmented macules with a loss of functional melanocytes
within the epidermis. The cause of disease is unknown. There are
several hypotheses on the pathogenesis but nowadays autoimmune is the
most important and popular. Abnormalities in both humoral and
cell-mediated immunity have been documented in vitiligo patients and
they present a basis for using immunomodulating agents, such as
corticosteroids and macrolide immunomodulators, in the treatment of
vitiligo.

Topical immunomodulators (TIMs), such as pimecrolimus and tacrolimus,
inhibit the action of calineurin and consequently inhibit T-cell
activation and production of various cytokines. Several studies and
case reports on the use of TIMs in vitiligo treatment have been
published. These studies showed that tacrolimus was effective
treatment, especially on leasions localized on the face and neck.
Particular advantage of TIMs is safety in treatment because of good
tolerability and lack of skin atrophy. Clinical, controlled studies on
larger numbers of cases should give more light on this issue.

Inne

Medycyna estetyczna na Facebooku

Dermatologia estetyczna na Facebooku