Dermatologia Estetyczna - archiwum chronologiczne

Wydawany od 1999 roku dwumiesięcznik pod patronatem Sekcji Dermatologii Estetycznej Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego, indeksowany w Rankingu Polskich Czasopism Naukowych Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz w Index Copernicus

Powrót do listy artykułów

Bielactwo nabyte: proces melanogenezy, etiopatogeneza, metody leczenia

Bielactwo nabyte: proces melanogenezy, etiopatogeneza,
metody leczenia

nr 3
(38)/maj-czerwiec 2005

Bielactwo nabyte: proces melanogenezy, etiopatogeneza,
metody leczenia

Słowa kluczowe: bielactwo, melanogeneza, patogeneza, leczenie

Bielactwo to nabyta utrata melanocytów, prowadzšca do
powstania obszarów odbarwień. Schorzenie stanowi około 3-4%
wszystkich dermatoz. Najczęœciej zaczyna się w dzieciństwie lub
wczesnej młodoœci. Częstoœć występowania waha się od 0,5% do 4% w
populacji ogólnej.

Melanocyty sš komórkami pochodzenia nerwowego, powstajš w
dwóch pierwszych miesišcach życia płodowego z
melanoblastów, migrujšcych przez mezenchymę z grzebienia
nerwowego i zewnętrznej warstwy kielicha ocznego, a następnie
zasiedlajš okreœlone miejsca docelowe, m.in. warstwę podstawnš
naskórka, błonę naczyniowš oka, rdzeń i warstwę siatkowatš
gruczołu nadnerczowego.Tutaj melanoblasty różnicujš się w
kierunku melanocytów. Te ostatnie produkujš ziarnistoœci
melanosomalne, w których tyrozyna jest przekształcana w
polimery melaniny – barwnika nadajšcego kolor
skórze i działajšcego fotoprotekcyjnie.

Patogeneza bielactwa nie jest do końca poznana, sugeruje się udział
czynników genetycznych, immunologicznych, zaburzeń
biochemicznych, neuroendokrynnych, a także rolę infekcji wirusowych.

Bielactwo, w zależnoœci od lokalizacji zmian, można podzielić na
ograniczone, uogólnione, całkowite i mieszane. Diagnoza
schorzenia powinna opierać się na badaniu klinicznym, może być pomocne
badanie w lampie Wooda i, ewentualnie, badanie histopatologiczne.

Leczenie bielactwa jest trudne i często mało skuteczne.
Współczesne metody terapii obejmujš: leczenie lampš PUVA,
PUVA w połšczeniu z miejscowym stosowaniem calcipotriolu,
sterydów, fenyloalaniny lub kelliny, leczenie UVB 311 nm,
laserem Excimer 308 nm, izolowane, miejscowe leczenie sterydami,
tacrolimusem, prostaglandynami, fluorouracylem, melageninš oraz
stosowanie zabiegów mikrochirurgicznych.

Acquired vitiligo: melanogenesis, etiopathogenesis,
therapy methods

Key words: vitiligo, melanin, pathogenesis, therapy

Vitiligo is an acquired loss of melanocytes inducing areas without
pigment and comprises 3-4% all skin dermatoses. Mostly begins in a
childhood and an early youth. A prevalence close from 0,5% to 4% in the
world population.

Melanocytes are cells neural derived, rise during the first two months
of the foe-tal life, from melanoblasts which migrate throughout the
mesenchyme from neural crest and external layer of the optical cup and
home into specific target sites such as skin, hair, the coat of the
retina, medulla and zona reticularis of the adrenal gland. Here
melanoblasts differentiate into melanocytes. Melanocytes produce
melanosomal granules within tyrosin is subsequently converted to
melanin polymers. The concentration of melanin determines skin
pigmentation.

The pathogenesis in unknown. Numerous factors account for the vitiligo
development including genetic, immunological, biochemical,
neuroendocrinal and viruses.

Vitiligo divide into: limited, generalized, universal and mixed.
Diagnosis of the vitiligo should be based on clinical examination,
checking with Wood’s lamp can be useful and eventually
histopatological examination.

Treatment of the vitiligo is difficult and often not very effective.
Therapy methods are: PUVA lamp, PUVA lamp with calcipotriol, steroids,
phenyloalanin or kellin, UVB 311 nm lamp, Excimer laser, local
administration of steroids, tacrolimus, prostaglandins, fluorouracil or
melagenin and microsurgical methods.

Inne

Medycyna estetyczna na Facebooku

Dermatologia estetyczna na Facebooku