Dermatologia Estetyczna - archiwum chronologiczne

Wydawany od 1999 roku dwumiesięcznik pod patronatem Sekcji Dermatologii Estetycznej Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego, indeksowany w Rankingu Polskich Czasopism Naukowych Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz w Index Copernicus

Powrót do listy artykułów

Łupież czerwony mieszkowy – analiza retrospektywna 26 pacjentów

Łupież czerwony mieszkowy – analiza retrospektywna 26 pacjentów

Słowa kluczowe: łupież czerwony mieszkowy, łuszczyca, erytrodermia, acytretyna, metotreksat
Wstęp: Łupież czerwony mieszkowy (pityriasis rubra pilaris – PRP) jest rzadką grudkowo-złuszczającą dermatozą o nieznanej etiologii. Cechuje go znaczna różnorodność form klinicznych. Wymaga różnicowania przede wszystkim z łuszczycą. Rozpoznanie opiera się na obrazie klinicznym i histopatologicznym. Podstawą leczenia są retinoidy,
metotrekast oraz inne leki immunosupresyjne.
Cel pracy: Retrospektywna analiza związku zachorowania na PRP z wiekiem i łuszczycą oraz analiza skuteczności leczenia u pacjentów hospitalizowanych w Klinice.
Materiał i metody: Analizie poddano pacjentów hospitalizowanych z powodu PRP w latach 2006–2016. Pod uwagę brano płeć i wiek chorych, choroby współistniejące, obraz kliniczny oraz przebieg choroby i stosowane leczenie.
Wyniki: W latach 2006–2016 z powodu łupieżu czerwonego mieszkowego hospitalizowanych było 26 pacjentów (0,19% spośród 13 684 chorych hospitalizowanych w tym okresie). W analizowanej grupie 18 pacjentów było płci męskiej i 8 płci żeńskiej. Wiek chorych wynosił 21–84 lata (średnio 53,7). Typ I, klasyczny PRP, rozpoznano u 24 z 26 chorych, typ II – u 2 z 26. Najczęstszą lokalizacją zmian skórnych był tułów (22). Wykwity o charakterze plam barwy łososiowej obserwowano u 21 chorych, drobne grudki przymieszkowe – u 12, rezerwy skóry niezmienionej – u 11, a wykwity rumieniowo-złuszczające w obrębie owłosionej skóry głowy – u 15. U 19 z 26 pacjentów stwierdzono współwystępowanie innych dermatoz. Najczęstszą z nich była łuszczyca (u 12 z 26 osób). Ogólnoustrojowe choroby współistniejące stwierdzono u 19 pacjentów, najczęściej choroby układu krążenia, cukrzycę typu 2. i hiperlipidemię. U 22 z 26 pacjentów wykonano jedną biopsję skóry, co potwierdziło rozpoznania PRP. W leczeniu ogólnym najczęściej stosowano acytretynę i metotreksat.
Podsumowanie: Analiza potwierdziła bimodalny szczyt zachorowań między 2. a 3. oraz 6. a 8. dekadą życia, częstsze występowanie typu I, klasycznego PRP i ponad dwukrotnie większą zachorowalność u mężczyzn. Różnorodny obraz kliniczny i stosunkowo rzadkie występowanie mogą utrudniać prawidłowe rozpoznanie. To potwierdza konieczność wykonania biopsji u wszystkich chorych przed ostateczną diagnozą. Zaobserwowano zależność między PRP a poprzedzającą łuszczycą i dodatnim wywiadem rodzinnym w kierunku łuszczycy.

Pityriasis rubra pilaris – a retrospective analysis of 26 patients

Key words: pityriasis rubra pilaris, psoriasis, erythroderma, acitretin, methotrexate
Introduction: Pityriasis rubra pilaris is a rare papulodesquamative dermatosis of unknown etiology.
Clinically it is highly variable. The differential diagnosis between PRP and psoriasis could be considered. Retinoids, methotrexate and other immunosupressant drugs are basic therapeutic options.
Aim: Retrospective analysis of the link between PRP and patients' age, psoriasis and treatment efficacy in patients hospitalized in a clinic.
Materials and methods: The authors retrospectively analyzed a group of PRP patients hospitalized in the Department of Dermatology and Venerology at the Medical University of Białystok between 2006–2016. Patients' gender and age, as well as comorbidities, the clinical outcome, course of the disease and applied treatment were taken into account.
Results: The group of 26 PRP patients constituted 0.19% among the 13 648 of patients admitted between 2006–2016. The analyzed group comprised of 18 males and 8 females, aged 21–84, with 53.7 mean age. Twenty four cases showed PRP type I, the other two. The trunk was the most generally affected part of the body (22). Erythematous salmon-colored plaques were observed among 21 patients, follicular hyperkeratosis among 12,
islands of unaffected skin among 11 and scaly erythematous patches on the scalp among 15 cases.
Nineteen patients had one more coexisting dermatosis. Psoriasis was the most common one and had occured among 12/26 patients. The group of 19 patients reported some internal comorbidities, such as cardiovascular diseases, diabetes mellitus type 2 and hyperlipidemia. Among 22/26 patients a single skin biopsy had been obtained and was sufficient to establish a proper diagnosis. Acitretin and methotrexate were most frequently applied drugs in systemic treatment.
Conclusions: The analysis has confirmed a bimodal age distribution, as well as the higher frequency of PRP type I and two times higher morbidity among man than among females. The clinical course of PRP is highly variable and because of its relative rarity, PRP often poses diagnostic problems. Skin biopsy has to be performed in each case to confirm the diagnosis of PRP. We observed a correlation between PRP and preceding psoriasis, as well as the association between the disease and positive family history of psoriasis.

Inne

Medycyna estetyczna na Facebooku

Dermatologia estetyczna na Facebooku