Dermatologia Dziecięca - archiwum chronologiczne

Wydawany od 2011 roku pierwszy na polskim rynku magazyn medyczny poświęcony tej specjalności, indeksowany w Rankingu Polskich Czasopism Naukowych Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Adresowany głównie do lekarzy pediatrów, dermatologów i alergologów

Powrót do listy artykułów

Twardzina ograniczona u dzieci i jej leczenie

Twardzina ograniczona u dzieci i jej leczenie

nr 1 (01)/kwiecień-wrzesień 2011

Twardzina ograniczona u dzieci i jej leczenie

Słowa kluczowe: twardzina, twardzina ograniczona, postacie kliniczne, leczenie

Twardzina ograniczona (morphea) to rzadkie schorzenie tkanki łącznej występujące nieco częściej u dzieci niż u dorosłych. Istnieje wiele odmian klinicznych twardziny, dla których wspólną cechą jest pojawianie się na skórze stwardniałych, odgraniczonych ognisk barwy woskowożółtej lub porcelanowej, w okresie czynnym otoczonych sinofioletową zapalną obwódką, w okresie ustępowania przebarwionych lub odbarwionych i zanikowych. Zjawiska immunologiczne są znacznie słabiej wyrażone niż w twardzinie układowej. Zmiany naczyniowe są bardziej nasilone w morphea niż w twardzinie układowej, proces włóknienia rozpoczyna się już w fazie zapalnej i trwa nawet kilka lat. Ogniska twardziny ograniczonej pojawiają się na skórze niezmienionej, ale również pod wpływem urazów mechanicznych, czy ukąszeń kleszczy.
Twardzina ograniczona w nielicznych przypadkach ulega samoistnej regresji, stąd duża trudność oceny skuteczności jej leczenia. Uważa się jednak, że nie istnieje całkowicie skuteczna metoda leczenia. Najczęściej w leczeniu ogólnym stosuje się witaminę A, piaskledinę, kortykosteroidy i penicylinę prokainową.
Na zmiany skórne w początkowej fazie zaleca się stosowanie kortykosteroidów o średniej sile działania, inhibitorów kalcyneuryny lub analogów witaminy D. Jako leczenie wspomagające stosowana jest fizykoterapia (masaże, kąpiele, ultradźwięki) oraz fototerapia PUVA.
Dla dobrego rokowania i najkorzystniejszych wyników, leczenie powinno się rozpoczynać jak najszybciej, najlepiej w pierwszym roku od zachorowania.

Localized scleroderma in children and its treatment

Key words: scleroderma, localized scleroderma, clinical manifestations, treatment

Localized scleroderma (morphea) is a rare disorder of connective tissue affecting children slightly more often than adults. There are numerous clinical manifestations of morphea which have one common feature: the occurrence of clearly demarcated lesions, namely yellowish or ivory patches of hardened skin. In the exacerbation phase they are surrounded by a lilac ring, whereas in the remission phase they become hyperpigmented or depigmented and atrophic. Immunological phenomena are much less significant in localized scleroderma than in systemic sclerosis, while vascular lesions are more intense. Fibrosis begins in the inflammatory phase and may persist for several years. Morphea lesions develop on unaffected skin, but may also be caused by mechanical injuries or tick bites.
In rare cases, spontaneous regression of morphea is observed, hence the significant difficulty in evaluating the effectiveness of treatment. It is, however, considered that there is no fully effective treatment.
The systemic treatment most often consists of vitamin A, piascledine, corticosteroids and procaine penicillin.
In the initial phase it is recommended to apply moderate corticosteroids, calcineurin inhibitors or vitamin D analogues to skin lesions. Physical therapy (massage, baths, ultrasound) and PUVA phototherapy are used as an adjunct to treatment.
In order to provide the best prognosis and results, treatment should be initiated as soon as possible, preferably within one year of disease onset.

Inne

Medycyna estetyczna na Facebooku

Dermatologia estetyczna na Facebooku